Buurtagent Leo van den Herik

In vroeger dagen reed Leo van den Herik iedere dag met zijn brommer over de oude Willemsbrug en de Van der Tak-straat. Dat maakte op hem een onvergetelijke indruk. Het was voor hem een van de redenen om zich aan te melden als wijk/buurtagent voor het Noordereiland.

Leo is 52 jaar en zit al zo’n dertig jaar in het politievak. Hij is gehuwd, heeft een dochter van 24, een zoon van 19 en woont in Ridderkerk. Leo gaat in zijn vrije tijd graag fietsen en fotograferen. De buurtagent doet ook aan bodybuilding. Het regelen zit hem in het bloed, ook als hij niet werkt. Zo heeft hij zich bij de laatste Roparun dienstbaar gemaakt als facilitair begeleider.

Deze ochtend heb ik met Leo afgesproken om mee te lopen met zijn ronde over het Noordereiland. Eerst drinken we nog een bak koffie en vertelt Leo over zijn werk. Leo blijkt een echte netwerker te zijn. Contacten met buurtbewoners, wijkregisseurs, bewonersorganisaties, scholen, collega-buurtagenten, mensen uit het jeugdwerk, noem het maar op. Leo vindt zo’n informatienetwerk belangrijk om goed te functioneren. Leo vertelt: ‘Sommige mensen zeggen dat ze de buurtagent nooit zien. Maar dat is schijn; niemand staat de hele dag uit het raam te kijken of ik toevallig langs kom.’

Leo roept iedereen op om te melden waar het mis dreigt te gaan. Het zijn immers zijn netwerkpartners die de ogen en oren vormen van de buurtagent. In de toekomst wil hij ook gebruik gaan maken van een digitaal portaal. Hij noemt een voorbeeld: ‘Bewoners maken met hun mobieltje een foto van een misstand en zenden deze via Internet naar mij toe.’ Hoewel Leo zich intensief bezig houdt met de kleinste bijzonderheden in de buurt, wil hij zo nu en dan afstand nemen. Leo is daarom actief in de hele regio, bijvoorbeeld met milieutoezicht en verkeers-controles.

Vervolg Buurtagent Leo van den Herik

Hij volgt diverse cursussen om zich de nieuwste inzichten in het politiewerk eigen te maken. Leo: ‘Het is gewoon nodig om je op je werk te bezinnen. Op allerlei niveaus. Daardoor krijg je weer inspiratie; sommige buurtproblemen blijken dan ineens oplosbaar. Met een simpele of originele ingreep.’ De speerpunten voor de buurt zijn nog steeds: schoon & heel, diefstalpreventie, jeugdzorg en bestrijding van drugsoverlast. Het Noordereiland scoort binnen Feijenoord zeker niet slecht. En gelukkig is de veiligheids-index voor de hele wijk verbeterd.

Maar een aantal problemen zijn hardnekkig en vergen een lange adem. Leo: ‘Met bonnen uitdelen los je niet alles op. Vaak moet je de gevoelens van alle belanghebbenden meewegen.’ Met een gerichte aanpak overlegt Leo met betrokkenen: jeugd, onderwijzers, ouders, de wijkregisseur, enzovoorts. Om uiteindelijk resoluut op te treden: ‘Het Eiland moet schoon, heel en veilig.’

Na de koffie loop ik met Leo mee als hij zijn rondje Eiland doet. Onmiddellijk blijkt welk een oude rot in het vak hij is. Geen enkel detail ontgaat hem: zwerfvuil, kapotte fietsen, verdachte nummerborden, nieuwe graffiti en oude campers die langer dan drie dagen geparkeerd staan. Met bekenden en onbekenden wisselt hij een vriendelijk praatje uit. En een roestige auto gaat op de bon. We bezoeken café Tejas en het wijkcentrum.

Terug bij mijn voordeur nemen we afscheid. Leo klimt op zijn politiescooter op weg naar het Jeugdoverleg. Op de valreep praat hij nog even met de kinderen en onderwijzers van de basisschool. Zij poseren op de Prins Hendrikkade voor de jaarlijkse groepsfoto.

Woensdag 6 juni 2007